There's a light. In the darkness.
Though the night is black as my mind
There's a light burin'bright
Showing me the way

หากฉันแง้มเปิดประตูหัวใจ และข้ามผ่านกาลเวลที่ไร้ที่สินสุด เพื่อเริ่มเปลียนแปลงมัน และไปยังที่ๆฉันคอย เพื่อไม่ให้มันกลืนหายไปในคามมืดในจิตใจ ของฉัน

Longing for you day and in dream
I'm hoping you are here and leading my way
You steers my road anytime I need
If you walk away, I will follow you

Trying my life
With your sacred gifts you gave to me
I won’t vain and succeed it as your precious soul
Holding your hand
And I'm walking through the all of the world
Carrying your wish like the Venus in the dim sky

ANTIQUE
หนังสือเกียวกับตำนานต่างๆ
กรีก โรมัน เทพต่างๆ
ส่งสัยติดนิสัยชอบของเก่า

เวลา และ นาฬิกา
แปลกไหม...ใครๆก็คิดว่า
เวลากับนาฬิกาเป็นสิ่งคู่กันเสมอ
จริงๆแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
เพราะอะไรนะหรอ
เพราะ
เวลา...เดินไปข้างหน้า
นาฬิกา...เดินอยู่ที่เดิม
เวลา...เราไม่อาจย้อนกลับ
นาฬิกา...เราหมุนย้อนมันได้
เวลา...เมื่อสูญเสียไปแล้วเราเรียกร้องคืนมาไม่ได้
นาฬิกา...เมื่อเราสูญเสียไม่ซ่อมก็ซ้อใหม่ไปเลย
เวลา...ได้มาฟรีๆไม่ต้องแลกกับสิ่งใด
นาฬิกา...ยิ่งสวยยิ่งแพงใช้เงินซื้อมาทั้งนั้น
แล้วอย่างนี้มันจะคู่กันได้ยังไง
ในเมื่อมันแตกต่างกันเหลือเกิน
แต่ก็ถามหน่อย...
ในเมื่อเราไม่มีนาฬิกาเราจะรู้เวลาได้อย่างไร
หรือเรามีนาฬิกาอยู่แแต่เราไม่รู้จักเวลา
มันจะมีประโยชน์อย่างไร?
ถึงทั้งสองสิ่งจะแตกต่างกัน
แต่เมื่อคู่กันแล้ว
ย่อมมีจุดรวมเหมือนกันเสมอ
เพียงแต่จะมองเห็นมันหรือเปล่า?
ฉันกับเขา...อาจไม่มีอะไรเหมือนกัน
ฉันกับเขา...มีคามคิดและวิถีชีวิตต่างกัน
ฉันกับเขา...อาจเดินกันคนละเส้นทาง
ฉันกับเขา...อาจมีความฝันที่ห่างไกลกัน
ฉัน...อาจเหมือนเวลาที่เดินไปข้างหน้า
ที่เดินหาสิ่งต่างๆที่ท้าทายเสมอ
โดยทิ้งหลายสิ่งไว้ข้างหลัง
เขา...อาจเหมือนนาฬิกา
ที่ยังเดินแบบเดิมๆ
ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆในมุมเก่าๆ
ฉัน...อาจไม่เหมือนเค้าเลย
ถ้าฉันยังดึงดันแต่จะมองข้างหน้า
ฉัน...อาจไม่ได้พบกับเค้าเลย
ถ้าฉันไม่หันไปมองข้างหลัง
เขา...ยังไม่เห็นฉัน
เพราะเขายังอยู่แบบเดิมๆ
เขา...ยังไม่เห็นฉัน
เพราะเขายังก้มหน้าก้มตาทำเรื่องเดิมๆ
แต่ฉันยังเฝ้ามอง เฝ้ารอ...
ถึงแม้คามแตกต่างจะเป็นกำแพงขวางกัน
แต่...แต่ฉันก็ยังเชื่อมั้นว่า
สักวันสิ่งนั้นแหละ
สิ่งนั้น...ที่เชื่อมโยงจิตใจเราเข้าหากัน
ความแตกต่างของทั้งสอง
จะเติมเต็มส่วนที่เรารู้สึก
ที่เรารู้สึกว่า...มันขาดหายไป
และสุดท้ายก็จะเหลือคำว่า
...เราสองคน...กันและกัน